Home sweet home!

Lieve lieve mensen,

Zoals beloofd nog een verhaal over de bus reis van Tamale naar Accra:

Ik moest weer eens vroeg op staan, want om 5 uur 's ochtends moest ik op het bus station zijn. Gelukkig bracht mijn houst father me erheen! Nadat mijn bagage gewogen was, je moest namelijk extra betalen voor je bagage (1 cedi, heel weinig dus), heb ik nog een tijdje gewacht tot  de bus vertrok. Om kwart voor 7 was het zo ver. En had ik een plekje in de bus op de achterbank, waardoor je het hobellen extra goed voelt ;). rechts van me zat een meisje, Rose, (22 jaar) die getrouwd was met een man in Tamale, en woonde zelf in Accra, iedere maand bezocht ze hem (jeetje 14 uuur lang in de hobbel bus!!, en weer terug.,..)  links van me zat een man die aan de ramadan deed, net als ons gastgezin ovirgens, dus hij heeft de hele bus reis niks gegeten, tot 18.20 want dan is de zon onder in Ghana.

Tijdens de busreis hebben we een flinke regen bui gehad, waardoor de ongeasfalteerde rode stoffige wegen, omgetoverd werden in één grote modder poel. God zei dank zijn we niet vast komen te zitten, want ik heb een aantal vrachtwagens en auto's onderweg gezien die niet vóór en niet achteruit konden, of om waren gekiept!  Het onpraktische van de Ghaneese kwam was ook weer te merken in de busreis, want als je moest plassen dan moest je roepen, en dan stopte de bus. En in plaats van dat iedereen dan tegelijk ging, nee tien minuiten later riep de volgende dat hij nu moest plassen :P Heel handig! 

Tijdens mijn heenreis naar Tamale, toverde de Ghaneese mensen rond etenstijd allemaal een bakje rijst tevoorschijn, waar een enorme lucht vanaf kwam, ook kochten de mensen van alles vanuit de bus; tomaten, bananen, vis ect. Ik weet nog dat ik toen bij mezelf dacht, wat een maffe mensen dat ze dat doen! maar op de terug weg , zat ik zelf van me bananen te smullen die ik vanuit het raam had gekocht en rond etens tijd, toverde ik ook me bakje rijst en kip tevoorschijn! helemaal ingeburgerd dus ! haha

het laatste uurtje van de busreis heb ik met een Ghanees meisje op schoot gezeten, omdat ze zo graag bij de obruni (witte)  wilde zitten haha, en ze samen met haar moeder en 2 broertjes en zusjes 2 stoelen deelde! dat deden trouwens wel meer mensen in de bus, soms deelde zelfs twee volwassene 1 stoel. Tja dat is dan goedkoper... 

om 8 uur 's avonds waren we op het STC station in Accra! dus redelijk snel. Met mijn bagpack op me rug had ik gelukkig al snel een taxi gevonden die me naar het hostel kon brengen. De volgende dag heb ik nog even door de stad gewandeld, en wat bijgeslapen. Zondag ben ik na het uitchecken naar het internetcafe gegaan, om online in te checken. Zodat ik er zeker van was dat ik een stoel had! haha. Dat laat ik niet nog een keer gebeuren! Na een heerlijke confortabele vliegreis was ik dan maandag ochtend op Schiphol geariveerden stonden mama , michiel en joey mij al op te wachten!

Nu ben ik weer heerlijk thuis, en verwonder ik me enorm over hoe luxe het we hier in nederland wel niet hebben, en hoe goed alles geregeld is! wat een verschil...

Hoe fijn het ook is om weer thuis te zijn, en alle verhalen te vertellen, foto's te laten zien. Is het toch erg wennen, en heb ik stiekem wel een beetje heimwee, naar het land,  me ghaneese zusje en met name de kindjes in het weeshuis die nu alleen zijn...

Kortom; Ik heb een fantastische tijd gehad in Ghana, met zo me moeilijke momenten, heftige ervaringen  maar zeker ook veel leuke herinneringen!

Heel erg bedankt dat jullie me met zoveel intresse gevolgd hebben en af en toe een berichtje achter lieten! het deed me zeker goed om daar in Ghana jullie steunende en leuke reacties te lezen!

En dan tot slot: ik ga zo  EINDELIJK de lang lang lang beloofde fotos op me blog plaatsen! (op z'n Ghanees: alles op zijn tijd)

hele dikke kus Rosanne!

Veeel te vertellen!

Eindelijk weer op internet! In Tamale lag het internet al ongeveer een week plat in de hele stad, dus kon ik helaas me verhalen niet met jullie delen!

Om maar bij het begin te beginnen vertel ik eerst nog even wat ervaringen vanuit Tamale: (Ben nu al in Accra)

Afgelopen weekend ben ik samen met Maryse naar Nkoranza, afgereist, om daar het Hand in Hand project te bezoeken. (Eline was inmiddels al weer vertrokken naar Accra helaas) We moesten dit keer al om 4 uur in de ochtend op het metro bus station zijn! dus dat was vroeg opstaan! de bus vertrok op 6 uur, dus netjes op tijd! Gek hoe geduldig je wordt in dit land, thuis zou ik nooit twee uur gaan zitten wachten op een bus haha!

Vrijdags hadden we in de stad wat spulletjes gekocht voor het project, zoals: veel zeep, washandjes, heleboel koekjes, kleurpotloden, papier, en een voetbal. eenmaal op het project aangekomen werden we eerst naar ons " hutje" gebracht! wat overigens wel gewoon electriciteit van binnen had, en twee bedden! maar de toilet en douche, die bevonden zich buiten! met een appart muurtje erom heen, dus als je 's avonds naar de wc ging kon je ondertussen sterren kijken hahaha, OF lek gestoken worden door de muggen...  Nadat we even waren uitgerust op de kamer, zijn we naar de kinderen gegaan, naja kinderen? er woonde 60 gehandicapten (lichaamelijk en geestelijk) van de leeftijd 4 jaar tot en met 55 jaar!! Ze waren samen met de begeleiders, er werken daar 20 begeleiders, aan get tromellen en dansen.. voor zover dat ging!  jeetje, wat een heftige indruk was dat!  Ik zag overal ondervoede spastische kinderen in een rolstoel zitten, ruikend naar urine.. met allemaal vliegen om hun heen. Er kwam gelijk een jongetje van ongeveer 6 jaar naar me toe rennen, die allemaal poep rond zijn mond had zitten... het jongetje is in de bush gevonden, en ze weten niet hoelang hij daar alleen geleefd heeft, hij was helemaal verwilderd, en at alles van de grond wat los en vast zat, doordat hij zo ingesteld is op overleven, en waarschijnlijk getraumatiseerd is, eet hij zelfs zijn eigen poep op!.. arme ziel. soms kon hij woede aanvallen krijgen en in het rond gaan bijten, of in zijn eigen arm. daarom droeg hij een plastic ring om zijn nek heen, om in te bijten. Ook was er een meisje zonder armen en benen. Na de geboorte in het ziekenhuis, was de moeder van het meisje en de familie er zo van overtuigd dat het kind een duivel moest zijn omdat ze geen armen en benen had, dat ze haar niet mee naar huis wilde nemen, en als het moest in een rivier zouden dumpen. gelukkig is ze vanuit het ziekenhuis gelijk naar het hand in hand project gebracht, waar ze nu in een rolstoel zit, en rond word gereden door de andere kinderen, en af en toe een lachje op haar gezicht vertoond..  er waren ook een paar jong volwassenen met het syndroom van down, die vrolijk aan het dansen waren, en constant met ons op de foto wilde. kortom het was best wel heftig om die kinderen allemaal zo bij elkaar te zien, en te beseffen dat de kinderen allemaal verstoten zijn door de eigenfamilie, enkel doordat ze een beperking hebben. zo waren er genoeg verhalen over: gevonden voor het politie bureua in een plastic zakje, gevonden op de markt in accra, ondervoed alleen rondzwervend.. ect.

toen de kinderen een "rust" of middag dutje moesten gaan doen, zijn wij ook even naar onze kamer gegaan om alles te verwerken. Daarna hebben we een rondleiding gekregen over het terrein, de oudere gaan namelijks van maandag tot en met vrijdag naar de werkplekken op het terrein, waar ze leren weven, sieraden maken, glas en plastic recycelen. Deze producten verkopen ze ook in het winkeltje op het terrein. (waar ik natuurlijk souveniers heb gekocht!) alle inkomsten van het winkeltje en de gastverblijven op het terrein gaan naar het project zelf. Na het middag dutje hebben we nog wat met de kinderen gespeeld, maar het was zeker lastig, omdat je niet weet hoe elk kind reageerd, en ze niet zo erg vertrouwd zijn naar vreemde. 's avonds zijn we op het terrein in het restaurantje wezen eten, waar we bediend werden door een hele gezellige jongen met syndroom van down. wat leuk om hem zo trotst aan het werk te zien.

Nadat we 's ochtends nog wat balonnen en lepels hebben gegeven aan het project. wilde we niet zo vroeg met de bus (die vertrok namelijk al om 5 uur 's ochtends) dus hadden we het erop gegokt met de tro tro (een busje waar ze heleboel mensen in proppen en erg goedkoop is om mee te reizen) terug te kunnen naar Tamale. gelukkig stond er een tro tro klaar in Nkoranza, die gelijk vertrok.. de tro tro heeft namelijk geen vaste tijden, maar vertrekt pas wanneer alle zitplaatsen zijn verkocht, zo kan de hele bus dus makkelijk een uur wachten op 2 zitplekken die nog niet  bezet zijn!.. haha. We zaten hatstikke krap met vier mensen op de achterbank 2 en half  uur lang te hobellen. In kintampo moesten we overstappen naar een andere tro tro richting Tamale. Toen hebben we maar bedacht dat we drie zitplekken wilde kopen voor ons twee, zodat we wat ruimer zaten, nadat we even heel hard zijn uitgelachten:P snapte ze het uiteindelijk wel .. haha dus hebben we het laatste stukje van de reis iets confortabeler gezeten. kortom een weekend met veel indrukken, maar zeker de moeite waard om er geweest te zijn! hier is de link van de site van het hand in hand project (in nederlands!!) http://www.operationhandinhand.nl/ voor als jullie er een kijkje op willen nemen.

die zondag was onze houst sister jarig, die werd negen jaar! haar verjardag werd trouwens helemaal niet gevierd werd, maar toch hadden wij een cadeautje voor haar gekocht, lipgloss en een glitter tasje wat kleurtjes oogschaduw en een ketting. koste allemaal geen drol op de markt, maar ze was er echt mega blij mee! Cadeautjes krijgen op haar verjaardag! dat was nieuw voor haar!

Op maandag ben ik dan eindelijk, (het weer zat namelijk telkens tegen, door de regen konden we het dorpje niet berijken met de motor omdat de wegen dan een groote modder pool zijn), naar het andere weeshuis gegaan. Samen met Michael en Marie, werden we door 2 motoren opgehaald om 7 uur 's ochtends, marie en ik moesten dus maar samen achterop 1 moter.. zonder helm.. nou mam ik kan je vertellen, ik denk dat je dit keer niet de enige was die bezorgt was, ik kneep hem zelf ook een paar keer.. haha maar alles is goed gekomen ;)!! 

veilig in het dorpje aangekomen, omringt door groene natuur, met allemaal ronde kleien hutjes. gingen we naar het weeshuis. In het weeshuis wonen 12 kinderen, en slapen met 6 kinderen op een klein kamertje, op de grond.. eerst hebben we de kinderen gewassen, en schone kleding aangetrokken. De kinderen waren allemaal zo stil, en lachte geen enkel moment. er was een tweeling bij die door een auto ongeluk beide ouders zijn verloren, 1 van de twee had ook een been verloren.. troosteloos zo zagen ze eruit. nadat de kinderen allemaal aangekleed waren, en ontbijt hadden gehad, gingen ze naar de school in het dorpje. De school daar was 1 klein gebouwtje met 1 lokaal waar alle kinderen van het dorp, leeftijd  2 tot 10 ongeveer, met zijn 40en dezelfde lessen kregen. echt leren zullen ze daar denk ik dus niet..? tijdens dat de kinderen in de school waren hebben we alle kleertjes gewassen, waar werkelijk een geur vanaf kwam die niet te omschrijven is zo vies.

wassen is hier trouwens een hele klus. echt respect voor de mensen die vroeger nog geen wasmachine hadden, en de mensen hier in ghana, want wat een werk: eerst allle kleding afspoelen in water zonder sop, daarna nog een keer omspoelen, daarna 2 wassen met sop, en daarna nog een keer afspoelen met water zonder sop. pfoee!!

Toen de kinderen terug kwamen van de school voor een middag pauze, heb ik balonnen voor ze opgeblazen die ik mee had genomen, en me stickers te voorschijn getoverd. eindelijk zag ik vrolijke gezichten! De balonnen vonden ze echt geweldig, en de stickers die ik had moest ik overal plakken, op hun armen, gezicht, oren, wangen hoe meer hoe leuker het was!!  na een paar potjes voetbal, en een paar liedjes met de kinderen gezongen te hebben moest ik helaas al weer gaan, omdat ik om 1 uur in het eigen weeshuis moest zijn. Het voelde echt heel goed de kinderen even blij gemaakt te kunnen hebben., ik heb een heel sticker boekje achter gelaten en nog wat balonnen zodat ze daar vaker mee kunnen spelen..

Helaas was het donderdag al weer mijn laatste werk dag in Anfaani, samen met maryse hebben we nog wat spulletjes gekocht die ze nodig hadden zoals: billen doekjes, zeep, baby poeder, vasaline, koekjes voor de kids enz. Maar een bedankje van de nannies kon er niet vanaf. Tja , toch appart de mensen die daar werken. maar in me achterhoofd kon ik gelukkig wel denken dat ik het uiteindelijk voor de kinderen doe, en die er zeker wat aan hebben. De arme kinderen.., de laatste week was wel lastig want ik heb veel meegemaakt dat de nannies ze slaan met een kam, en de kids dan huilend naar ons toe komen. Gelukkig was ik er dan om ze te troosten. Maar nu zijn ze alleen, en ik ga ze zeker missen! De kinderen in Anfani zijn geen echte wezen, want de vader leeft nog, maar die kan niet voor ze zorgen alleen. als ze twee jaar oud zijn is het de bedoeling dat ze weer terug gaan naar de vader, wat in de meeste gevallen niet zo is, omdat de situatie zo slecht is.. net zoals de drieling die bijna 2 worden, als het goed is gaan ze binnenkort naar sos kinderdorp in Tamale, wat er erg goed uit ziet (zijn we ook nog langs geweest, om wat spullen af te geven en te bezoeken) .

ondertussen heb ik nog maar 4 minuiten over,

dus ik vertel later wel over mijn busreis helemaal alleen naar accra. morgen avond vlieg ik weer naar holland!!

dubbel gevoel, want ik heb super zin weer thuis te zijn, maar wel raar om alles hier achter te laten.

jullie horen snel van me!

dikke kus rosanne

Mole park!

Halllllllooo :D!!

Op het moment ben ik net terug van mijn weekendje Mole National park. We hadden aan het weeshuis gevraagd of we vrijdags al vrij konden krijgen zodat we twee nachten konden boeken in het motel daar! Gelukkig kregen we toestemming ;)

Dus donderdag heb ik de kindjes nog even flink geknuffelt, en ben na het avond eten (wat trouwens bijna altijd bestaat uit rijst rijst en soms jam (soort aardappel) met een rood sausje) vlees of groente hebben we bijna nooit) dus zijn Maryse en ik (want dit keer was Eline aan de beurt om op de wc door te brengen en over te geven) na het avond eten naar Sparkles gegaan , het cultuur centrum bij ons in het centrum, waar een reataurant (van nederlandse eigennaar) en een souveniers markt bij zit. Die avond hebben we ons zelf heerlijk getrakteerd op pannekoeken!! wat een smullerij! De volgende ochtend moesten we om 7 uur op het station zijn om te vretrekken naar Mole, gelukkig hadden we via SYTO het nummer gekregen van iemand die op het busstation werkt, zodat we de kaartjes van de bus al hadden gereserveerd, en daardoor een zitplek hadden! GELUKKIG! in het midden van de bus stonden echt super veel Ghaneese mensen, opgepropt met tassen vol. Eline voelde zich die ochtend gelukkig beter, maar nu was Maryse aan de beurt, want die had 's ochtends nog over gegeven,.. en wat een hobbel weg was dat zeg naar Mole, de vrouwen met die Afrikaanse dikke billen die in het midden van de bus stonden (3 uur lang!) vielen telkens bijna bij je op schoot!

eenmaal in Damango aangekomen (plaatsje vlak bij Mole) moesten we een Taxi, Gelijk begonnen alle taxi chafeurs tegen ons te schreeuwen want wij als blanke touristen wilde nauurlijk met de taxi naa rMole. Eerst werd er 30 cedi gevraagd, dus wij, inmiddels meer ervaren in het onderhandelen, wilde alleen mee gaan voor 12 cedi. Opeens kwam er een man aan die zei: Oke come with me, I will bring you for 12 cedi". vervolgens kregen de taxi cahffeurs ruzie over ons, wie ons nou mee mocht nemen haha. En zijn we voor 12 cedi met die man meegegaan in een heeeele kleine taxi , waarbij je de vloer onder je voeten omhoog voelde komen als we over een hobbeltje gingen... de taxi chaffeur, die eigenlijk leraar bleek te zijn in larabanga, een dorpje waar de oudste moskee van de wereld staat. Had toevallig die taxi auto geleend omdat hij ergens heen moest, maar  heeft ons ook nog een hele rondleiding rond om de moskee en het dorpje gegeven. Ook heeft hij nog een project van het dorp aan ons laten zien waardoor het dorp een school heeft en waterleiding enz. we hebben nog wat geld gedoneerd, en zijn toen door hem verder gebracht naar het Mole motel!

wat een heerlijkheid was dat! een hele grote kamer met drie heerlijke bedden, een restaurant met zwembad, en een geweldigg! echt gewelsig uitzicht over het hele park heen!...  gelijk zijn we onze bikini aan gaan trekken en hebben we een duik genomen in het zwembad. tijdens het zonnnen zijn we even flink geschokken, want een baviaan (zo'n aap met roze blote billen) opeens vanuit de bosjes naar het zwembad toe om ons tasje te doorzoeken of er eten in zat!! uiteindelijk ging hij er tevreden met een pakje drinken van door ( die helaas voor hem) al leeg was. maar haha wat een ervaring., de hingen gewoon rond het zwembad, en als je op het terras van het restaurant even niet op paste kwamen ze zo je frietjes stelen!

na een heerlijke nacht slapen, zijn we vroeg op gestaan want we gingen de ochtend wandel safari doen van half 7! Samen met de twee dochters van " de familie" die ook bij ons in de introductie week zaten , en hetzelfe weekend naar Mole gingen, kregen we een persoonlijk gids met geweer en alles! en gingen we op stap!! we probeerde zo zachtjes mogelijk te doen om de dieren niet weg te jagen, tijdens onze twee en half uur durende wandeling, waarin we over grote plassen moesten springen, en door hoog gras moesten banjeren, hebben we een krokodil gezien, (denken we in iedergeval!) heel veel aapjes, stokstaartjes, antilopen, vogels, EN 4 olifanten van heeel dichtbij! dat was wel heel speciaal!!

verder hebben we eigenlijk de hele middag lekker in de zon gelegen bij het zwembad en lekker niks gedaan (voor het eerst echt even een verwen vakantie gevoel) ook al geniet ik echt van alles hier hoor! maar zonnen hoort wel echt bij een vakantie gevoel ;)

Vanochtend moesten we eigenlijk de bus al om 4 uur 's ochtends nemen , want dat was de enige bus die vanaf Mole, naar Tamale ging. Gelukkig hebben we samen met Michael en Marie (de ierse mensen) een busje kunnen regelen die ons wat later kwam ophalen. zodat we , dachten we nog 's ochtend lekker konden zonnen, maar helaas had het vanacht en super maar dan ook echt super hard geregend!! tja, het is ten slotte regen seizoen. en was het vannochtend nog een beetje aan het miezeren. Dus hebben we heerlijk uitgeslapen, en werden we rond 12 uur opgepikt door het busje wat een soort schoolbusje bleek te zijn, echt een giller. aan alle kanten hingen er stukken auto los, en de stoelenzaten met touwen vastgebonden!  na een tijdje zag ik teksten in de bus staan als"  let op, eerst de handrem eraf halen voordat je gaat rijden" , " aan en uit, " allarmnummer" . Het was dus gewoon een soort van oude school bus die in nederland gebruikt en afgeschreven is!! haha ik denk dat die schoolbus wel zo oud was, dat oma of opa er nog mee naar school gebracht is vroeger ;)

Op een gegeven moment zijn we nog gestopt in een dorpje, om ongeveer 20 studenten op t epikken die ook naar Tamale moesten, eerst werd al hun bagage op het dak gebonden, en vervolgens moesten we nog even wachten omdat ze eerst moesten bidden en dan ging de bus pas verder.

Maar goed; na veel gehobbel zijn we weer vijlig terug in Tamale, en zijn we nu gelijk naar het internet cafe van vodafone gegaan. helaas heb ik me kabeltje niet mee, dus SORRRY!! nog steeds geen foto's. Dadelijk gaan we ons nog even verwennen door bij sparkles te gaan eten , en zo ons weekend goed af te sluiten ;) !

morgen weer naar het weeshuis en de kindjes lekker knuffelen! dinsdag ochtend ga ik samen met mayse en eline en onze gastmoeder een bezoek brengen aan het sos kinderdorp hier in Tamale, wat pas nieuw is. en woensdag ga ik samen met Marie, naar het weeshuis een stuk verder op. het worden denk ik drukke dagen want in de middag moet ik dan gewoon in me eigen weeshuis werken! maar ik heb er enorm veel zin in!

ondertussen ben ik al met Maryse aan het plannen voor het volgende weekend, want we hebben gehoord dat er hier in de buurt, ( toch nog 3-4 uur rijden) een hands in hands project zit, waar verstoten gehandicapten, kinderen worden opgevangen en daar leven, naar school gaan , opgericht door nederlanders. we lazen net op internet dat je daar ook kan slapen, dus daar gaan we aankomend weekend heen van zaterdag op zondag als er nog plek is! 

dan kunnen we ons daar nog even nuttig maken, heel intressant!

Nou ik vermaak me hier prima!!

ik hoop dat daar in nederland ook alles goed is!

hele dikke kus , !!!

Het weeshuis! (eindelijk)

Hallo allemaal!!

eindelijk weer een berichtje van mij!

ik zitttttttt op het moment in het internet cafe bij ons om de hoek. maar het wil allemaal niet helemaal mee werken! mijn t op hetttt toesten bord blijft hangen! maar ik denk dat ik he inmiddels wel onder concrole heb! verder is de pc en de internet verbinding heel sloom, ,dus fotos erop zettttttttttttten gaa ttttttttt verlopig niet lukken. maar ik heb fgehoord van Maryse dat er in de "|stad| een intternet cafe is van vodafone, en daar de verbinding heel snel is! dus daar ga ik snel heen , ,zoda ik eindelijk de beloofde foto's erop kan zetttttttten.

zo, ik ben ondertussen even van pc veranderd, want met dat toetsenbord was echt niet te leven! haha  , afrikaanse computers!

maar over het weeshuis:

De eerste dag dat we daar kwamen, werden we meegenomen door Razak, de man van SYTO hier in Tamale, hij wilde ons voorstellen aan het weeshuis. We kregen een contract van 6 kantjes voor onze neus over de werkdagen (eigenlijk moesten we 6 dagen in de week werken) maar gelukkig hebben we toch de weekenden vrij zodat we ook nog iets kunnen zien van de omgeving hier! nadat we al onze gegevens op het contract hadden ingevult, er stond trouwens op het formulier dat je een minimale leeftijd van 21 moest hebben, maar ik heb gewoon me geboorte datum ingevult, en er tot nu toe nog niks van gehoord ;) ! na het contract (belachelijk vindt ik het eigenlijk, we zijn ten slotte vrijwilligers maar goed) hadden ingevult, hebben we nog even een blik geworpen op de kids, (het zijn er 11 , en de oudste zijn ongeveer 2 jaar, een drieling!!!, en we hebben ook nog een tweeling van een paar maanden oud!) binnen stonk het wel erg naar pis en zure melk, maar opzich, was het niet zo slecht en zielig als ik het me had voorgesteld!

de dag erna begon onze eerste echt werkdag!, (de eerste week hebben eline en ik samen de ochtend shifts gedraaid, dat was wel prettig, omdat we dan samen waren) het was een beetje onwennig in het begin, omdat de nannys net zoals bijna iedereen hier ipv dingen aan je vraagt meer bevelen geeft!! ik merk dat ik daar erg slecht aan kan wennen, en me soms meer een slaaf voel voor die nannies, dan dat ik echt kom om te helpen. De kinderen hebben ons zeker nodig, want een knuffel en heel veel aandacht dat missen ze absoluut!! Soms doen ze even leuk met de kinderen, maar het liefst stoppen ze de kinderen zo veel mogelijk in bed, om er (denk ik) geen last van te hebben. gelukkig hebben we daar nu al een beetje verandering in gebracht!! en hebben we al veel leuke momenten met de kids meegemaakt,  zo hebben we bellen voor ze geblazen, nou ze gingen helemaal uit hun dak! ook hebben we een keer de oudere balonnen gegeven, dat vonden ze ook prachtig, wel gingen ze er allemaal op sabbelen, en op bijten haha tot er 1 knapte (gelukkig kon ze (joyce, een van de drieling) er wel om lachen ipv huilen!) maar nadat ze merkte dat haar ballon nu echt stuk was en er dus geen meer had, moest ze wel heel hard huilen ! haha balonnen in overvloed gelukkig !  Het zijn allemaal echte schatjes!

toen ze de babys voor het eerst gingen wassen hebben we even een paar keer moeten slikken om onze gedachten voor ons te houden! Ze wassen de babys in veeeel te heet water, bijna kokend, zoals hete thee die je niet eens zou drinken! sommige babies huilen er niet eens om, omdat ze het waarschijnlijk gewoon gewend zijn... hetzelfde geld voor de flesjes die ze krijgen. veeel en veeel en veeel te heet! toen ik de fles in me hand geduwd kreeg met het bevel " FEED HER" voelde ik het flesje en zei ik " oo, it is too hot" waarop ik echt een enorm rare blik kreeg, en toen stopte ze de fles in de babys mond, NO FEED HER! .. te zielig!

Al met Al, in het weeshuis is het af je verstand op nul zetten, en gewoon doen. De nannys zijn heel bot tegen de kinderen, (tillen ze bijvoorbeeld ook op aan 1 arm als ze ze uit bed halen!), ze laten ons vaak gewoon alleen met de kinderen en gaan dan zelf buiten thee zitten drinken.. , of ze liggen op de grond te slapen in de slaap zaal, (het tappijt wat vol zit met kots, en plas van de babys) maar over het algemeen, is het wel goed geregeld allemaal, de kinderen worden twee keer per dag gewassen (tja, wel te heet, maar ze worden ten minste gewassen) ze worden 3 keer per dag verschoond, (denk aan de geur met die sloffen luiers) en krijgen voldoende eten, en hebben goede kleertjes (en schone!) en hebben allemaal een bed, en best veel speelgoed!(er zijn al veel vrijwilligers langs geweest, die spullen hebben gekocht of gedoneerd!)  Soms vind ik het lastig, omdat ik denk, ben ik hier nou echt nodig? voor de kinderen zeer zeker, maar we zijn met zoveel vrijwilligers, en als die nannys nou zelf iets meer hun best deden....

ik heb verhalen gehoord over een weeshuis op 20 minuiten hier vandaan, die echt echt hulp kunnen gebruiken! waar 1 vrouw en 1 man samen een weeshuis EN een school runnen! binnen kort ga ik daar kijken, en mijn spullen (wat kleertjes, speelgoedjes, lepels, stickers enz) die ik in nederland heb gekocht ga ik aan dat weeshuis schenken! ze hebben het zo veel meer nodig. Ook ga ik proberen te regelen om daar 1 ochtend, en hopelijk meer dagen in de week te gaan werken!..   ik ben hier ten slotte om te helpen, en mezelf nuttig te maken.. en dat gevoel mist nu af en to eeen beetje.

verder heb ik afgelopen week een beetje problemen gehad met me gezondheid....  afgelopen donderdag nacht heb ik bijna de hele tijd op de wc doorgebracht, ik bleef maar overgeven.. waarschijnlijk had ik iets verkeerd gegeten.. de dag erna ben ik dus maar blijven liggen en niet  naar het weeshuis gegaan. mijn gastmoeder heeft wel duizend keer gezegd, moet je niet naar het ziekenhuis??  ik breng je wel ? moet je niks eten? moet je echt niet naar het ziekenhuis? maar gelukkig ging het 's avonds al weer beter! en had ik dus geen malaria, zoals mijn gastgezin natuurlijk dacht! (alles is malaria hier) nu is mijn maag weer op orde! die zaterdag hebben we een beetje rustig aan gedaan, maryse was die nacht ervoor geariveerd in het gastgezin, dus dan kon zei ook even wennen.

de dag erna zijn we 's ochtends vroeg vertrokken naar het metro station, bus station van hier, om naar kintampo af te rijzen en daar de watervallen te bezoeken. We waren rond 7 uur op het station en de bus zou rond 8 uur verstrekken... (uiteindelijk vertrokken we om 11 uur!!) maar goed, na een reis van 2 uur vol gehobbel en geen airco.. waren we er.. de watervallen waren zeker de moeite waard, we hebben er ook nog even gezwommen, en konden ook na veel geklim en gestoei, en mannen die ons vast hiel " prongelijk of expres te veel vast hielde" konden we achter de waterval zitten! was heel leuk!

Ondertussen ga ik er een einde aan breien, want ik zweet hier het internetnet cafe uit, want de airco is stuk.. en eline is al een half uur klaar en zit hier ook te zweten.. we willen ook nog even op zoek naar een Fan Milk (SUPER LEKKER IJS HIER) wat mannetjes op de fiets verkopen, soort vanille ijs in een zakje.. ! Hmmmm! :D

nou ik zal snel nog wat meer vertellen!!

xxx Rosanne

vervolg verhaal!

Leuk dat jullie zoveel reacties geven! ik word er echt blij van om het te lezen! en ik heb nu zelfs extra foto ruimte gekregen, dankjewel pauline :D! ik zal snel foto's gaan plaatsen , de volgende keer doe ik het , beloofd! maar om het verhaal van gister even af te maken, het was namelijk niet helemaal af, maar het afrikaanse internt liet me een beetje in de steek!

De busreis was dus prachtig! ik was zo moe, maar ik heb bijna niet geslapen, omdat ik niks wilde missen! zoveel groen, en kleien hutjes met rieten daken, echt zoals ik ze ken vanuit het Afrika museum wat wij in Groesbeek hebben. maar dan levend!! Er waren mannen langs de weg tijdens onze busreis die verkochten een soort van hele groten ratten of muizen, van wel 1 meter lang! en blijkbaar vielen onze witte kopjes heel erg op vanuit de bus omdat alle kinderen aan het zwaaien waren . er was zelfs een jongetje, (naakt) die zo blij was toen wij terug zwaaide dat hij helemaal begon te springen en te dansen! zo lief, maar je kan je wel voorstellen dat zijn kleine piemeltje heen en weer bungelde, waardoor wij weer in een deuk lagen. haha. Ook hebben we onderweg andere busjes gezien, waar gewoon een geit op het dak stond (levend!) terwijl het busje denk ik wel 60 kilometer per uur reed! kortom, de busreis is een hele ervaring geweest, die ik zeker niet had willen missen!

Maar eenmaal aangekomen, werden we opgevangen door de man Razak die hier in Tamale voor SYTO werkt. We gingen gelijk met onze host brother mee, Mohammed ( en NEE zoals velen tegen me hebben gezegd:  ik word niet verliefd hier, hij is trouwens inmiddels toch al terug naar Accra voor werk, dus geen zorgen  haha)  maar de eerste avond in Accra, hebben we niet gelijk in ons eigen gastgezin geslapen, maar bij het gastgezin met twee ierse mensen michael and marie, die ook bij ons in de introducie week zaten. waarom we daar hebben geslapen , is ons nogsteeds niet echt duidelijk? maar we vonden het wel fijn, want we waren moe na de busreis, en wilde liever gelijk gaan slapen, dan leuk te moeten doen tegen ons gastgezin. de volgende dag zijn we naar het SYTO kantoor gebracht, door  Mohammed, daar moesten we wat formulieren in vullen enz. en twee pasfoto's afgeven! (die ik niet had, tja ik wist dat ik IETS zou gaan vergeten) mar gelukkig stond mohammed weer voor ons klaar :P en zijn we even naar het "centrum" gereden , jaja naar een of andere vaag houten huisje, waar ik op een wiebel krukje moesten gaan zitten, een hele felle flits in me gezicht kreeg en 10 minuiten later waren er vier pasfoto's klaar voor 3 cedi. ( iets minder als 2 euro! ) 

later die middag zijn we naar ons gast gezin gegaan. en op het eerste gezicht waren Eline en ik echt heel blij met onze kamer, we hadden een mooi bed, zelfs een koelkast EN tv! bureau en een kast. Tweede indruk was helaas iets minder, omdat de koelkast vol met mieren zit!! en het matras van het bed, is meer een soort heel oud vies schuimrubberen iets.

eerst hebben we alleen met mohammed gepraat die erg open was, en hij vond het ook leuk met ons te praten. we zijn toen even met de jongste dochter Raadia, naar de apotheek gegaan, want ze had malaria, wat voor hun heel normaal is, dus ze halen gewoon wat  goedkopen medicijnen en gaan weer door!  De andere dochter hebben we maar heel even gezien, omdat ze op een soort kost school zit waarvan ze maar 1 dag in de week naar huis mag komen, en nog een andere dochter die zit op een kost school waarvan ze helemaal niet naar huis mag komen.  Later om de dag, tijdens het kaarten met raadia, WAT EEN LIEF MEISJE!! we hebben haar leren Pesten, en dan was  ruiten: boxes, harten was: love, klaveren was : stars and schoppen waren : leafs! ze vond het echt een super spel! en wil het nu het liefst de hele dag met ons spelen, "rose, come here and bring the cards with you?? !!"

Gister avond had ik wel echt even een dipje, omdat het ZOOO warm op onze kamer was, en het stinkt er een beetje naar kippenhok!! over het erf lopen allemaal kippen trouwens, en in de badkamer, is een kippen hok hahha, erg appart! maar toen ben ik voor het slapen een douche gaan nemen, en die was echt heerlijk, grappig hoe blij ik kan zijn met zoiets, was ranzig was die zeker, maar de straaal was heeeerlijk!! :) dus de douche maakte alles goed! en we hebben het zeker niet slecht getrofffen! de familie is best wel rijk, ,nouja voor hier dan!   en 's ochtend eten we trouwens gewoon brood. dat eet iedereen hier, wit brood, heel zwaar op de maag, maar wel lekker! en onze host father, maakt zelf eeen soort van pindakaas wat we erop kunnen smeren!  onze host mother hebben we trouwens nog niet gezien, die is op het moment bij een bruiloft, maar die komt als het goedi s morgen.

vandaag zijn we eerst naar de kerk gegaan, de christelijke kerk , samen met de twee ierse mensen en de kinderen uit hun gast gezin. (want in ons eigen gastgezin zijn ze moslims) het was een mis voor jongeren. en erg leuk om te zien! heeeel veel dans en de kinderen gingen zingen, dat was zeker heel gaaf! het duurde wel erg lang, bijna 3 uur. het was heel leuk. tot het einde toen gingen we een soort groepjes vormen, en wij waren het " nieuw komelingen" groepje. en toen kregen we preken van LEES iedere dag de bijbel bid iederen dag, en vragen . DO YOU LOVE GOD? en dat soort dingen. dus toen voelde we ons niet helemaal op onze plek., de mensen hie r zijn voveel geloviger.

in de middag zijn we naar het zwembad hier gegaan met de ierse mensne , en met de 3 kinderen uit hun gast gezin, en we hebben radia meegenomen. dat was zeker een hele leuk emiddag. Raadia was zooo blij dat we haar meenamen. hha grappig was het een zwembad voor testestoron van negers, die ons allemaal aankeken, omdat wij in bikini waren., maar de kinderen hebben zich zeker vermaakt. het is zo'n schatje die kleine Raadia. ze kon niet zwemmen , en was daar pas een keer eerder geweest.

ik vermaak me hie rdu sprima.

morgen ga ik voor het eerst naar het weeshuis, dus ik ben benieuwd!!

xxxx

Berichtje vanuit het verre noorden (Tamale)

Hallo allemaal, hier ben ik dan eindelijk weer!

Ondertussen ben ik al veilig en heel aangekomen in Tamale, (ik vertel zo wel wat over de busreis!!) maar eerst nog wat over de laatste dagen van mijn introductie in Accra:

We zijn naar de locale markt geweest in Acrra, ik denk dat het in het centrum was, maar ik weet het niet zeker, want een overduidelijk centrum hebben ze namelijk niet! Maar ik heb werkelijk me ogen uitgekeken! je kan je niet voorstellen wat voor een drukte daar was, om nog maar niet over de geur te spreken! De straatjes waren zoooo smal, er waren zoveel tomaten, hele vissen, varkens poten, levende heeelee dikke slakken, levende krabben je kan het zo gek maar niet bedenken. Onze gids van SYTO (vincent) vertelde ons dat we gewoon door moesten lopen, en niks kopen, omdat we anders belaagd zouden worden door alle mensen, om ook iets bij hun te kopen! Dus we liepen gewoon door, probeerde foto's te maken.. wat niet echt soepel ging omdat de vrouwen op de markt daar er niet echt van hielde. " he you there, don't make pictures!" dus we waren een soort van bang om foto's te maken, terwijl sommige vrouwen daarna heel hard moesten lachen, of ze nou een grapje maakte of niet ? haha geen idee!  Over foto's gesproken, de kinderen hier willen constant dat je foto's van ze maakt en dan, willen ze alleen maar kijken op het scherm daarna hoe ze erop staan, verder niks! maar dan moeten ze helemaal lachen en zijn ze echt blij! om een foto? kan je haast niet voorstellen! niet alleen kinderen trouwens, er zijn ook veel ghaneese jongens die willen dat ik een foto maak, haha! Later zijn we nog naar een wat touristischere markt gegaan waar we wel spulletjes konden kopen, even is de groep mij kwijt geweest, omdat ik natuurlijk helemaal in me element was ( tja ik en shoppen... ;)  ) maar alles is goed gekomen. Ook hebben we nog Ghanees leren koken , van een Ghaneese vrouw,  ze was een beetje bazig, " Turn the foot" , how was taking care of the fire? you? OKE THAN WACH IT!! haha maar de mensen hier zijn allemaal een beetje direct naar elkaar toe.. ze zullen nooit zeggen, can you get me a drinkt please, nee het is : get me a drink!!  ag ja , het is gewoon hun manier van doen.. beetje wennen ;)  maar het koken was een hele ervaring, misschien kan ik nu thuis ook wat red red, of fried jam maken!

De mensen hier zijn zo aardig, er is hier wel altijd geluid! taxi's toeteren, om te laten weten dat ze plek hebben, veel mensen praten, er is overal verkeer in Accra, mensen verkopen echt alles maar dan echt alles op de straat!! ze lopen met hele manden met watermeloenen op hun hoofd, zakjes water op hun hoofd, speelgoed, slippers, eten, echt alles! die mensen moeten echt een hele sterke nek hebben! en dan loopt er zo'n moeder met een hele grote schaal met spullen op haar hoofd, en dan heeft ze ook nog een baby op haar rug gebonden, waar een baby bungelt, die lekker op die dikke billen leunt die de vrouwen hier hebben, echt van die uitsteek billen! haha dus ik val helemaal niet op, alleen door me huidskleur dan! ;) verder is het verkeer echt een chaos, mensen lopen over de straat om dingen te verkopen aan mensen die stil staan voor het stoplicht!! en de mensen doen het ook echt. Verder hebben ik gehoord dat de mensen hier geen rijlessen hebben, neee ze leren het gewoon zichzelf aan, of ze leren het van hun moeder, of broer, en dan hoeven ze nieteens een examen te doen, ze doen enkel een examen, en dan meestal nog niet eens in de praktijk, nee gewoon schiftelijk! haha, dat zegt wel iets over het verkeer ;) (sorry mam dat ik het vertel! ;) haha !) 

de laatste avond in Accra was trouwens erg leuk, we hadden net wat gegeten en liepen terug naar het Hostel, toen we allemaal gezang hoorde en hele harde muziek. dus we dachten we gaan even kijken. Was het de kerk! we mochten gelijk binnen komen, waren erg welkom! en dat was echt mooi en speciaal om te zien, de mensen zingen daar alleen maar gaan helemaal op in de muziek en de tekste en houden hun armen omhoog, binnen veel en lijken wel in een soort van trans.. ! de meesten zagen ons nieteens! ( de kerk diensten duren hier trouwens 3 uur!!)  zo lang zijn we niet gebleven hoor! maar het was zeker een leuke ervaring!

Goed; nu over de busreis. Mij viel het echt Honder procent mee! hij kwam ten eerste gewoon op tijd: dat was dus zeer goed voor hier, want we hebben in de restaurants vaak zat een uur moeten wachten op ons eten, en dan kwam een van de gerechten, maar dan moesten we nog eens een half uur wachten op de volgende, en dan is het ons ook nog eens overkomen dat ze ons heel lang hebben laten wachten en daarna heel cool komen vertellen: " the food is not comming"  hahah! wat een grap! niet eens sorry , of waarom het niet kwam , nee gewoom. " it is not comming!" heel appart. Maar goed, de bus kwam dus mooi op tijd. Het was een mooie bus, zoiets als we kennen van bijvoorbeeld van Nood reizen, maar dan een beetje meer op de Afrkaanse manier, er zaten denk ik ook alleen maar de beetje rijken ghaneese mensen in de bus.(WEL AIRCO!!) maar als we remde hoorde je PIEEEEPP) en het was denk ik ook niet de bus die de reis onconvertabel maakte, maar eerder de wegen van hier! wat een hobbels in de weg zeg! dat was niet normaal! maar was een uitzicht vanuit de bus! ik wist niet dat het landschap zo mooi was!! werkelijk. heel veel groen,..  (tussendoor sta ik het snel even op, want net viel het internet ook al weg!!! )

Eerste berichtje vanuit Ghana!

Ten eerste gaat alles goed met me; even om jullie misschien gerust te stellen. (mama misschien in het speciaal ;) )  ik vertel wel even vanaf de eerste dag, ik kan helaas niet alles vertellen want dan zit ik hier nog uren. haha .Ook al kost het haast niks hier, want ik heb nu een uur internet vanuit het pink hostel in Accra waar ik de eerste week zal verblijven voor maar 1 cedi (dat is ongeveer 50 eurocent!) .

maar goed, ik zal beginnen bij het begin:

schiphol: wat een gedoe gelijk. Ik had afgesproken met de andere meidn, Maryse en Eline bij de incheck balie, zodat we gezamelijk konden incheken, en dan misschien nog kans hadden op een plekje naast elkaar in het vliegtuig. Zo gezegd zo gedaan, wij gingen met zijn drie inchecken. alleen wat bleek; IK HAD GEEN STOEL!? nou ik dacht dat die vrouw een grapje maakte, maar wat blijkt ze overboeken die vliegtuigen dus standaard, zodat ze geen legen plekken hebben, ooit van gehoord? nou ik niet.. Jeetje , ik kon dus gewoon niet mee? ze boden me wat geld om dan later met het vliegtuig te gaan, maar ja ik wilde liever niet alleen. Dus later boodde ze ons alledrie geld! Nadat we ons hele verhaal over vrijwilligers werk uit hadden gelegd, heeft die vrouw wat moeite voor ons gedaan, wat telefoontjes gepleegd en uiteindelijk had ik een stoel! gelukkig maar!

aangekomen op Acrra, merk je gelijk dat hier een nogal tropisch klimaat heerst. We vonden gelijk de man die ons kwam ophalen en ons naar het hotel zou brengen, maar het busje was al weg om andere vrijwilligers te brengen, dus moesten wij volgens hem nog 10 minuiten wachten, (maak daar maar gerust een half uur van als het niet langer was) want alles gaat hier traaaaaag, haha tijd lijkt hier niet echt te bestaan, overal waar je komt moet je wel wachten. Misschien wel handig voor mij, kan ik ook nooit TE laat komen ;)

Toen we aankwamen in het hotel, hadden we echt een mooie badkamer met douche EN wc, (nouja mooi, voor hier is het mooi, ik had het niet verwacht namelijk ) maar een tegenvaller was; de leidingen waren stuk dus er was geen water. haha dus geen douche voor mij! (inmiddels doet de douche het al weer hoor, gelukkig!!)  en 's nachts hebben we airco op de kamer, dus eigenlijk is het nog vrij luxe!

de tweede dag zijn we wat geld gaan wisselen, en naar het strand gegaan. ik had me bikini aan onder me kleding, maar ik heb me kleren niet durven uit trekken, je word hier namelijk al zo bekeken door de mannen. dus dat leek me geen goed plan. de ring die ik van joey heb gekregen, heb ik al moeten gebruiken, om te doen alsof ik getrouwd was. maar helaas werkte het niet zo goed als dat ik gehoopt had. want ik kreeg reacties als deze: " You have a zilver ring, if you was mine i will give you a gold one, i'am better for you than your husband, and you know that"  . Dus Joey , de volgende keer wil ik liever een gouden ring!! Er was ook een jongen die ging een soort van Ghaneese versie van nick en simon zingen, want die maakte gelijk een heel liedje van mijn naam. Maar ondanks alles, de mensen zijn hier heeel erg vriendelijk, je voelt je echt gelijk welkom in dit land!

later die dag zijn we nog naar een soort van winkel in een sloppen wijk gegaan waar ze doodskisten verkochten, klinkt heel raar, maar die zijn hier in alle maten en vormen, zoals vissen, vliegtuigen en zelfs sigaretten pakjes! je kan het zo gek niet bedenken. Ik heb ook gehoord dat hier een begrafenis een groot feest is, dus dat verklaard het misschien. maar het was erg appart om te zien. toen we trouwens in die sloppen wijk waren, kwam er een heel klein lief meisje naar me toe, Vanessa, die me gelijk wilde knuffelen en omhelzen.  toen dacht ik aaa ik wil dit meisje iets geven, en na dat snuffelen in mijn tas vond ik een klein sleutel hangertje van een beertje (sorry tante ik weet dat ik die van jou heb gekregen maar hij is nu in betere handen !!) die heb ik haar dus gegeven. Nou, je kan gewoon niet bedenken hoe blij dat meisje er mee was! ze heeft het aan iedereen in haar dorpje gelijk laten zien, en was de hele tijd aan het lachen, gewoon hard verscheurend.ik heb er een foto van, zal  hem de volgende keer proberen te plaatsen.  (dat wordt nog wat met mij in dat weeshuis, alle kindjes zijn hier lief namelijk, maar kan ze moeilijk ALLEMAAL wat geven)

Vandaag hebben we eerst voorlichting gehad van Tina, onze big black mama! (zo noemde ze zichzelf hier ) en ze is tijdens ons verblijf hier , onze mama, en ze zal goed op ons letten. (iets meer gerust nu mama ? ) we hebben echt van alles van haar geleerd over de gewoontes , en dingen die je wel en niet kan doen. en hygiene. Je mag hier bijvoorbeeld absoluut niet zwaaien met de linker hand, of iets aan iemand aan geven met je linker hand, omdat de linker had gebruikt wordt voor je als je naar de toilet bent geweest. en je linker hand gebruik je ook om een dood lichaam te wassen, en klaar te maken..  daar ga ik waarschijnlijk nog wel de fout mee in.. geen linker hand gebruiken, dat moet ik goed onthouden.

later op de dag, hebben we drum en dance lessen gehad dat was erg leuk. wel warm om te dansen in deze hitte! we hebben de traditionele fume fume dans  geleerd.

verder heb ik gewoon goed gegeten, nog niet heel veel echt ghaneese, want helaas hebben ze dat hier in het hostel niet, maar dat komt straks wel bij het gastgezin. wel heb ik op het strand fried jam op, een soort van aardappel blokjes, maar anders gekruid, dan is van hier. en talapia filet, dat is ook van hier, maar goed dat hebben we ook bij de alberthein! , was wel lekkerder hier hoor!!

Nou lieve mensen, heel erg bedankt al voor jullie berichtjes.

ik hoop jullie zo een beetje een goede indruk gegeven te hebben. met mij gaat alles gewoon goed! ik  dacht even snel een berichtje te gaan typen, maar heb er uiteindelijk toch een erg lang verhaal van gemaakt.

heele dikke kus van mij!

Welkom op mijn reis weblog!

Hallo lieve vrienden en familie en kennissen:

Zoals jullie waarschijnlijk al wel weten reis ik deze zomer af naar Ghana om daar vrijwilligers werk te gaan doen. Ondertussen komt de werkelijkheid steeds dichterbij want over 15 dagen is het al zo ver, en zal ik werkelijk gaan vertrekken!

Allereerst wil ik iedereen die mij gesponsord heeft om deze reis mogelijk te maken heéééél erg bedanken! 

Vliegticket is geboekt, de nodige zonnebrand, malaria pillen, muskieten net, medicijnen, zijn geregeld, volgende week moet ik nog langs de GGD om voor mijn laatste inentingen en mijn visum aanvraag is in volle gang! 

Ook weet ik inmiddels wat meer over waar en wanneer ik precies terecht kom:  

Na mijn vliegreis kom ik aan in Accra, waar ik eerst een 6 daagse oriëntatie heb. Tijdens die orientatie leer ik wat over de hygiene in het land, de financiele zaken, de taal, hebben we een stadstour door Acrra, krijgen we zelfs kooklessen, en Afrikaanse drum en danslessen! 

Vervolgens gaat het echte avontuur beginnen en zal ik met de bus een reis van ongeveer 12 uur moeten afleggen naar Tamale, een stad verder in het noorden van Ghana. Wat ik van die busreis moet verwachten geen idee, maar we zullen zien. In Tamale zal ik samen met twee andere meisjes uit Nederland verblijven bij een gastgezin, een gezin dat zelf al vier kinderen heeft. Het weeshuis waar wij zullen gaan helpen is ongeveer op vijf minuiten loop afstand van het gastgezin, en is een weeshuis met baby's met de leeftijd van 5 maanden tot en met 16 maanden genaamd; Anfaani Blessed Children's Home. Dus dat word de hele dag baby's verschonen, eten geven, wassen, knuffelen en ze de aandacht geven die ze nodig hebben!

Ik zie er erg uit naar mijn reis, en hoop dat ik daar in Tamale af en toe eens wat vehalen en foto's kan plaatsen op dit weblog! Er is als het goed is een internet café in de buurt, dus hopelijk hebben ze daar af en toe verbinding, haha je weet maar nooit 

Groetjes, xxx Rosanne